به گزارش خبرگزاری مهر، تشخیص افراد خانواده از روی صدای قدمهای آنها تجربه ای مشترک میان بیشتر انسانها است. این توانایی درک که می تواند در مورد صداهای دیگر نیز اتفاق بیفتد در حقیقت بخش بزرگی از تاریخ تکامل انسان را به خود اختصاص داده است.
برای مثال به نظر می رسد که درک صدای افتادن یک چنگال به کف اتاق در افراد مختلف می تواند متفاوت باشد.
به همین منظور محققان دانشگاه آکسفورد بخشی از مغز را مورد بررسی قرار دادند که مسئول پردازش صداها است. این منطقه مغزی که کورتکس شنوایی است به تدریج که افراد رشد می کنند، با دنیای پیرامون سازگاری بیشتری می یابد و به همین علت است که هر یک از انسانها صداها را به روش متفاوتی درک می کنند.
این بدان معنی است که اگر افراد بتوانند سیستم گوش- کورتکس شنوایی یک فرد دیگر را بگیرند، تمام صداهایی را تا آن زمان می شنیدند، به شیوه متفاوتی خواهند شنید و این مسئله موجب می شود که این افراد حتی در شناسایی محل و منبع صدا نیز دچار مشکل شوند، چراکه در این حالت مغز مجبور است تمام موقعیتها و افراد دارای این صداها را از نو شناسایی کند.
براساس گزارش ساینس دیلی، این محققان کشف کردند که واکنش کورتکس شنوایی به یک تحریک صوتی نه تنها به صاحب صدا وابسته است، بلکه به روشی که این صداها به وسیله آن تولید می شوند نیز ارتباط دارد.
در حقیقت بسامدها و تن های اصواتی که در محیط آکوستیک افراد جمع می شوند، همیشه تغییر می کنند و این تغییرات را به روشی منظم و ثابت انجام می دهند. برای مثال از نظر آماری تغییرات تن های نامحسوس و تدریجی بیشتر از تغییرات ناگهانی و ضربتی هستند.
برپایه این آمارها که کاملا شخصی هستند (چراکه به محیطی که هر فرد در آن رشد کرده است وابسته اند) به نظر می رسد نورونهای کورتکس شنوایی موفق می شوند خود را با انواع صداهای محیط پیرامون خودسازگار کنند.
نظر شما