بدرقه‌ای به وسعت یک شهر؛ رشت چگونه چهار شهیدش را تشییع کرد؟

خبرگزاری مهر، گروه استان ها: بعد از ظهر رشت حال و هوای دیگری داشت؛ شهری که از میدان فرهنگ تا شهدای ذهاب، قدم‌ به‌ قدم رنگ وداع گرفته بود. از ساعتی پیش از آغاز مراسم، جمعیت آرام‌آرام خود را به محل تشییع رساند؛ پیر و جوان، زن و مرد، خانواده‌ها با کودکان خردسال و نوجوانانی که پرچم در دست داشتند. همه آمده بودند تا رسم بدرقه را به جا آورند و چهار شهید گیلانی را که در حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به شهادت رسیده بودند، تا خانه ابدی همراهی کنند.

آیین تشییع پیکر این چهار شهید عصر امروز از میدان فرهنگ رشت آغاز شد. تابوت‌ها بر دستان مردم بالا رفت و موج جمعیت، آرام و پیوسته در مسیر حرکت کرد. صدای صلوات و نوحه درهم آمیخته بود و چهره‌ها، روایتگر اندوهی عمیق اما آمیخته با غرور بود؛ غروری از جنس ایستادگی و وفاداری.

حضور نسل‌ها در یک قاب

هرچه زمان می‌گذشت، بر شمار حاضران افزوده می‌شد. مغازه‌ داران کرکره‌ها را پایین کشیده و به جمعیت پیوسته بودند. کارمندان، دانشجویان، طلاب، بازاریان و خانواده‌ها، هر کدام از گوشه‌ای خود را به میدان فرهنگ رسانده بودند تا در این بدرقه سهیم باشند. برخی از شهروندان از پنجره‌ها و بالکن‌ها نظاره‌گر بودند و با پرتاب گل و گلاب، سهم خود را در این وداع ادا می‌کردند.

در میان جمعیت، خانواده‌های شهدا در کنار تابوت‌ها حرکت می‌کردند؛ مادرانی که با چشمانی اشک‌بار اما استوار، فرزندانشان را بدرقه می‌کردند و پدرانی که سکوتشان گویاتر از هر سخنی بود. خواهران و برادران شهدا، با در دست داشتن تصاویر عزیزانشان، گاه اشک می‌ریختند و گاه با صلابت پاسخ تسلیت حاضران را می‌دادند.

برخی از شرکت‌کنندگان تصاویر امام شهید و شهدا را در دست داشتند و با زمزمه دعا و ذکر، فضای مراسم را آکنده از معنویت کرده بودند. نوجوانی که عکس یکی از شهدا را بر سینه چسبانده بود، می‌گفت آمده است تا نشان دهد راه شهدا ادامه دارد. پیرمردی که با عصا در حاشیه مسیر ایستاده بود، با اشاره به جمعیت گفت: «این حضور یعنی مردم قدردانند و یادشان نمی‌رود چه کسانی برایشان جان دادند.»

کودکان نیز دوشادوش بزرگ‌ترها آمده بودند؛ برخی پرچم در دست و برخی شاخه‌های گل سفید. مادر جوانی که دست فرزندش را گرفته بود، می‌گفت می‌خواهد فرزندش از همین امروز با مفهوم ایثار و فداکاری آشنا شود. این هم‌نشینی نسل‌ها، تصویری ماندگار از همدلی و همبستگی در قاب شهر ترسیم کرده بود.

بدرقه‌ای از میدان فرهنگ تا شهدای ذهاب

مسیر میدان فرهنگ تا شهدای ذهاب، صحنه همدلی و همراهی بود. نیروهای امدادی و انتظامی نیز در کنار مردم حضور داشتند تا مراسم در فضایی منظم برگزار شود، اما آنچه بیش از هر چیز به چشم می‌آمد، نظم خودجوش جمعیت و احترام عمیق حاضران به فضای سوگ بود. مردم با حفظ فاصله و آرامش، کاروان شهدا را همراهی می‌کردند.

در طول مسیر، نوای مرثیه‌سرایی و ذکر مصیبت شنیده می‌شد و جمعیت با تکرار ذکرها، پیکرهای مطهر را بدرقه می‌کرد. گاه شعارهایی در محکومیت حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی سر داده می‌شد و حاضران با هم‌صدایی، بر استمرار راه شهدا تأکید می‌کردند. فضای مراسم، ترکیبی از اندوه، خشم فروخورده و عزم راسخ بود.

با نزدیک شدن کاروان به محدوده شهدای ذهاب، جمعیت فشرده‌تر شد. بسیاری تلاش می‌کردند برای لحظه‌ای هم که شده، تابوت‌ها را لمس کنند یا بوسه‌ای بر پرچم‌ها بزنند. برخی دست بر سینه ایستاده بودند و برخی دیگر با چشمانی اشک‌بار فاتحه می‌خواندند.

این چهار شهید در پی حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند و امروز مردم رشت با حضوری گسترده، پیکر مطهر آنان را تشییع کردند. بسیاری از حاضران معتقد بودند که حضورشان کمترین ادای دین به فداکاری شهداست؛ شهدایی که به تعبیر یکی از شرکت‌کنندگان «برای امنیت و عزت این سرزمین از جان خود گذشتند.»

در پایان مراسم، با قرائت دعا و صلوات، کاروان تشییع به ایستگاه پایانی رسید. خورشید آرام‌آرام رو به غروب می‌رفت و رشت، یک بعدازظهر دیگر را در حافظه تاریخی خود ثبت می‌کرد؛ بعدازظهری که خیابان‌هایش شاهد گام‌های استوار مردمی بود که برای بدرقه فرزندانشان آمده بودند.

مردم کم‌کم مسیر بازگشت را در پیش گرفتند، اما حال و هوای مراسم تا ساعت‌ها در شهر جاری بود؛ در نگاه‌هایی که هنوز اشک در آن موج می‌زد، در سکوتی که بر خیابان‌ها سایه انداخته بود و در خاطره جمعی شهری که بار دیگر صحنه وداع با فرزندانش شده بود.