خبرگزاری مهر، گروه استانها: در بزنگاههای تاریخی و روزهایی که فضای اجتماعی و سیاسی با تحولات مهمی همراه میشود، شعر و ادبیات همواره یکی از نخستین عرصههایی بوده که بازتابدهنده احساسات و نگاههای جامعه است.
شاعران در چنین موقعیتهایی با زبان هنر تلاش میکنند مفاهیمی چون همبستگی، هویت ملی و مقاومت را در قالب واژهها بیان کنند.
در همین راستا، جواد محمدیاری شاعر اهل بیجار در استان کردستان، شعری با عنوان «بیرق وحدت» سروده است؛ شعری که با بهرهگیری از مضامین حماسی و تصاویر نمادین، به موضوع اتحاد و همدلی مردم در برابر دشواریها میپردازد.
«بیرق وحدت»
کشورما ؛ هیبت ما هنگ ماست
رهبر ما ؛ سرور و سرهنگ ماست
کور شود ، دور شود آن عدو
کی بتواند که شود روبرو ؟!
جمله جهان گر بکُنَد عزم جنگ
تک تک ما شیر و سپاه پلنگ
ما همه غرّآن و بسی تیز پا
تا نکُشیم گرگ ، رها ، بی رها
صولت ما ؛ مُهلک و مرگ آور است
هیبت ما ؛ هیمنه خاور است
روبِه مکّار ، لگد مال ما
گرگ شود مات ز احوال ما
دشمن بدبخت چه اندیشه کرد؟!
آمده با شیر زِ بَهر نبرد
گربه کجا تن به تنِ هر پلنگ ؟!
کِی بکند جراتِ جولان و جنگ؟!
در مثل این جنگ کلوخ است وسنگ
آمدی ای خصم ! به جنگ نهنگ
بارش آتش به تو از آسمان
هم بُوَد از بحر هم از بَر همان
موسم بیچارگی دشمن است
فصل شکوه و شوکت میهن است
این کُهن آشیانِ ما؛ جان ماست
خدا و اولیا نگهبان ماست
رحمت ما رحمت باران بُوَد
قدرت ما قدرت طوفان بُوَد
در بَرِ فرعون زمان غرّه ایم
شیر به هر گرگ و به هم برّه ایم
رحمت هم ، شدت دشمن شدیم
گُل به هم و به خصم گلخن شدیم
وحدت ما خود خواسته ست
بیرق «لاتفرقوا» شاسته ست
دشمن دَد گر بَدِ ما خواسته ست
بلا به خود ،به ما بقا خواسته است
ما همگی همچو یَلانی بزرگ
شیر کجا زار و زبون شد به گرگ؟!
زبان حماسه در قالب شعر
این شعر با ساختاری کلاسیک و لحنی حماسی سروده شده و در آن از واژگان و تصاویر قدرتمندی همچون «شیر»، «پلنگ»، «طوفان» و «نهنگ» استفاده شده است؛ نمادهایی که در ادبیات فارسی اغلب برای نمایش قدرت، ایستادگی و شجاعت به کار میروند.
محمدیاری در این اثر تلاش کرده است با کنار هم قرار دادن این تصاویر، فضایی از اقتدار و همبستگی ملی را ترسیم کند؛ فضایی که در آن مردم همچون پیکرهای واحد در کنار یکدیگر قرار میگیرند و از هویت و سرزمین خود دفاع میکنند.
تاکید بر وحدت و همدلی
یکی از محورهای اصلی این شعر، مفهوم وحدت است؛ مفهومی که شاعر در ابیات پایانی به شکل مستقیم به آن اشاره میکند و آن را عامل اصلی قدرت و پایداری جامعه میداند.
در این بخش از شعر، شاعر با اشاره به آیه «لاتفرقوا» از مخاطبان میخواهد که با حفظ همبستگی و همدلی، پرچم اتحاد را برافراشته نگه دارند؛ نگاهی که نشان میدهد مضمون وحدت در این اثر جایگاهی محوری دارد.
شعر؛ زبان مشترک احساسات جمعی
در ادبیات معاصر ایران، سرودههایی از این دست اغلب بازتابی از احساسات و واکنشهای اجتماعی در برابر رویدادهای مهم به شمار میآیند.
چنین آثاری میتوانند علاوه بر جنبه ادبی، به عنوان سندی از فضای فکری و فرهنگی جامعه در یک مقطع زمانی نیز مورد توجه قرار گیرند.
شعر «بیرق وحدت» نیز در همین چارچوب قابل تحلیل است؛ سرودهای که از دل فضای فرهنگی استان کردستان برآمده و تلاش میکند با زبانی شاعرانه، پیام همدلی و ایستادگی را به مخاطبان منتقل کند.
در روزگاری که تحولات سیاسی و اجتماعی با سرعت رخ میدهند، شعر همچنان یکی از صمیمیترین ابزارهای بیان احساسات جمعی است.
سروده «بیرق وحدت» از جواد محمدیاری نیز نمونهای از همین پیوند میان ادبیات و واقعیتهای اجتماعی است؛ شعری که با زبان حماسه و تصویر، بر اهمیت اتحاد و همدلی در میان مردم تأکید میکند.
نظر شما