خبرگزاری مهر - مجله مهر: علم توجیه را بر سر دست گرفته و هر نقطهای که توسط آمریکا و اسرائیل مورد هدف قرار میگیرد، آنها با یک چرخش لحظهای به جای محکوم کردن عامل خرابی، انگشت اتهام به سوی دلسوزان دراز میکنند.
میگوییم: «میناب»، میگویند: «خوش باورها! پایگاه نظامی بوده، دروغ میگویند به شما.» بله پایگاهی با بیش از ۱۷۰ دانش آموز!
میگوییم: «بیمارستان»، میگویند: «خب چرا بیمارستان باید در نزدیکی صدا و سیما باشد؟» شما بگویید چرا صدا و سیما باید در ذهن شما هدف مشروع برای حمله باشد؟
میگوییم «ورزشگاه، مدرسه، خانه و آمبولانس»، میگویند: «باور نکنید از خودشان بودند و نیروهایشان را مستقر کرده بودند.»
میگوییم: «کاخ گلستان، مسجد جامع عباسی، چهلستون، قلعه فلکالافلاک»، میگویند: «اصلا بهترش را میسازیم.»
میگوییم: «کارخانههای فولاد، صنعتی که در آن برتر بودیم.» میگویند: «اختلاسها یادتان رفت؟» به تلافی هدر رفتن بخشی از منابع، برای نابودی مابقی آن هم شادی کنیم؟
میگوییم: «زیرساخت!»، میگویند: «ای جمهوری اسلامی دوستها، زیرساخت بهانهتان شده.»
میگوییم: «مردم عادی»، میگویند:« کدام مردم؟ آزادی هزینه دارد.»
دقیقا تا کدام نقطه بناست در توجیه جنایت، از عاملینش پیشی بگیرید و در آغوش کسی که کمین کرده آب و خاک و امنیت و آرامشتان را تصرف کند؛ تکیه بدهید؟ نقطه آغاز درک شما نسبت به میزان خرابیها و خسارات کجاست؟ چه مسافتی تا خط قرمزهای شما باقی مانده؟ چه جنایتی رخ دهد در پس آن واحد دشمنشناسیتان تکمیل میشود؟ اصلا در کشوری که آب، برق، گاز، خانه، صنعت، دارو، دانشآموز، نخبه وجود نداشته باشد، رفاه را از دل کدام مولفهاش میخواهید بیرون بکشید؟ در شهری که تمام داشتههایش نابود شده؛ آزادی را برای عبور و مرور بیدغدغه بر فراز انبوهی از خاک و خرابی نیاز دارید؟ اصلا به روزهای چسبیده به پایان جنگ هم فکر میکنید یا ذهنهایتان مستقیم پرش میکند به تصویر مجازی چند سال آینده که هوش مصنوعی تحویلتان داده؟
زمانی که وطن را معامله کنی و آزادی را از اجنبی طلب کنی، دیگر وطنی نمیماند که برای فردایش رویا ببافی!
نویسنده: زهراسادات غضنفری
نظر شما