جنگ، بزرگ‌ترین منبر خداست

خبرگزاری مهر_سرویس دین، حوزه و اندیشه، سید ناصر میرمحمدیان، مدیرعامل بنیاد هدایت: امام کاظم علیه‌السلام فرمودند:

«کَفی بِالتَّجارِبِ تَأدیبًا، وَ بِمَمَرِّ الاَیّامِ عِظَهً»

تجربه‌ها برای ادب کردن کافی است و گذشت روزها برای موعظه و پند بس است.

حیاة الامام موسی بن جعفر(ع)، ج۱، ص۲۵۶

امیرالمؤمنین علیه‌السلام نیز فرمودند: هر کس از وقایع و دگرگونی‌های دنیا عبرت نگیرد، هیچ موعظه‌ای در او سود نمی‌کند.

همیشه در اتفاقات پیرامون ما پندهایی نهفته هست. اما در روزهای عادی، این پندها زیر لایه‌های غفلت و عادت پنهان می‌مانند. ما غرق زندگی روزمره هستیم و چشم‌مان را بسته‌ایم. اما جنگ، با تمام سختی و تلخی‌اش، پرده‌ها را کنار می‌زند. حقایقی که در روزهای عادی سال‌ها طول می‌کشد تا آدم بفهمدشان، در جنگ ظرف چند روز جلوی چشمت رژه می‌روند.

جنگ بزرگ‌ترین منبر خداوند است برای بندگانش، فقط باید گوشی شنوا داشته باشیم. ببینید چه درس‌هایی جلوی چشم ماست:

توکل و تقدیر الهی. موشک‌ها آمدند و رفتند. یکی به زمین خالی خورد، یکی به ساختمانی اصابت کرد. یکی از بین ده‌ها نفر فقط یک نفر آسیب دید و بقیه سالم ماندند. این تصادف نیست، این تقدیر است. مردم با چشم خودشان دیدند که تا خداوند نخواهد، برگی از درخت نمی‌افتد. این همان توکلی است که سال‌ها در منبر گفتیم و مردم سرشان را تکان دادند ولی شاید هضم نکرده بودند. الان زنده‌اش را دارند تجربه می‌کنند.

عزت و ذلت به دست خداست. دشمنی که خودش را قدرت مطلق منطقه می‌دانست و همه از سایه‌اش می‌ترسیدند، امروز با همه تجهیزاتش نتوانست اراده یک ملت را بشکند. و ملتی که بسیاری آن را ضعیف و فرسوده می‌پنداشتند، سر خم نکرد. «قُلِ اللَّهُمَّ مَالِکَ الْمُلْکِ تُؤْتِی الْمُلْکَ مَنْ تَشَاءُ وَتَنْزِعُ الْمُلْکَ مِمَّنْ تَشَاءُ وَتُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ» این آیه الان دیگر نه یک نقل‌قول قرآنی، بلکه یک واقعیت زنده جلوی چشم مردم است.

شیطان و ایجاد اختلاف. «إِنَّمَا یُرِیدُ الشَّیْطَانُ أَنْ یُوقِعَ بَیْنَکُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ» شیطان از هیچ‌چیز به اندازه تفرقه بین مؤمنان خوشحال نمی‌شود. الان ببینید چقدر فتنه‌هایی که قبل از جنگ بین مردم انداخته بودند، دعواهای سیاسی، اختلافات قومی، شکاف بین نسل‌ها، ناگهان بی‌معنا شد. مردم فهمیدند وقتی موشک نمی‌پرسد «تو به چه کسی رأی دادی؟»، دعوا کردن با هم‌وطنت بر سر این چیزها احمقانه است. اما این فهم اگر نگه‌داری نشود، بعد از آرام شدن اوضاع دوباره فراموش می‌شود.

شناخت ارزش نعمت‌ها. برق، آب، اینترنت، جاده‌ باز، مغازه باز، چیزهایی که هر روز داشتیم و نمی‌دیدیم. یک شب قطع شدن برق یا یک ساعت نبودن آب در شرایط جنگی کافی است تا آدم بفهمد چه نعمت‌هایی داشته و شکرش را نکرده. این همان «لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ» است که دارد به زبان حال گفته می‌شود.

صبر و استقامت، ذخیره آخرت است. مردمی که صبر می‌کنند، مردمی که در صف نان می‌ایستند و لبخند می‌زنند، مادرهایی که با آرامش به بچه‌هایشان دلداری می‌دهند، این‌ها دارند ذخیره آخرت جمع می‌کنند بدون اینکه خودشان بدانند. امام باید این را به مردمش بگوید: سختی‌هایی که می‌کشید بی‌حساب نیست.

امامان عزیز، این روزها فرصت طلایی تبلیغ است، نه با متن‌های بلند و پیچیده، بلکه با اشاره به همین حوادث واقعی پیرامون‌مان. وقتی مردم با گوشت و پوست‌شان معنای توکل را تجربه کرده‌اند، فقط کافی است ما مفهوم قرآنی‌اش را وصل کنیم به تجربه زیسته‌شان. این تأثیرگذارترین نوع تبلیغ است. تبلیغی که مخاطب خودش شاهد و گواهش بوده. از این منبر بزرگ الهی غافل نشویم.