گروه استانها- خبرگزاری مهر، اسرا برکم *:من، هرمز، نه فقط خاکی که بر پهنهی آب های نیلگون خلیج همیشه فارس گسترده شدهام، بلکه ضربانِ قلبِ تپندهیِ این دیارِ کهن هستم. روایت من، داستانی نیست که در چند سطر جا بگیرد؛ من، تجسم هزاران سال عشق و مقاومت هستم. از زمانی که اولین انسانها بر خاک من قدم نهادند، تا امروز که خورشید بر بلندای «تنگهی جاویدانم» میتابد، شاهد رشادتهایی بودهام که حتی سنگهای صبور ساحل نیز به احترامشان، بوسه زدهاند.
گاهی، بادهای غرور از سوی غرب میوزند و نامهایی نحس را بر زبان میآورند. «ترامپ»، آن «غریبهی ناآشنا با طعمِ عشق و وفاداری»، خیال گرفتن شاهرگ حیاتی ایران را در سر پروراند و،تنگه را به نامِ خود خواند! شبیه موری که بخواهد کوهی را از جا بکند. اما مگر میشود قلب تپندهی یک ملت را با نامی ناپایدار، خدشهدار کرد؟ من، هرمز، نه تنها تنگهی ترامپ نشدم، بلکه بزرگوارانهتر و با صلابت بیشتر، راه را بر دشمنان گشودم و به جهانیان فهماندم که این آبها، میراث ملت ایران است،نه ملک طلق هیچ قدرت پوشالی...
و در این میان، ستارگان بیشمار آسمان مقاومتِ من، چون «علیرضا تنگسیری» و آن هزاران قهرمان دیگر، با ایثار جان، معنای واقعی عشق به وطن را بر سینهی من حک کردند.
آنان، نه سرباز، که حماسهسرایان عشق بودند. کسانی که جان شیرین خود را فدا کردند تا ایران، همچون نگینی درخشان بر انگشتر جهان، جاودانه بماند.
هر قطره خونی که بر خاک و دفاع از من ریخت، ذرهای از غیرت ایرانی را در من زنده کرد.
آنان، نه فقط رزمندگان میدان نبرد، که معماران هویت من بودند. با ارادهای پولادین و ایمانی راسخ، در برابر هر تهاجم ایستادند و به جهانیان آموختند که حتی در دل تاریکی، نورِ امید و مقاومت، هرگز خاموش نمیشود.
میراث آنان، عطر دلانگیز ایثار است که تا ابد در هوای من خواهد پیچید.
«من، هرمز، و تمامِ خواهران و برادرانِ جزیرهام؛ قشم، کیش، ابوموسی، تنبها...،ریشههای عمیق عشق ایرانی بر پیکرهی دریا هستیم. ما، نگینهای درخشانی هستیم که بر تاج افتخارات ایران میدرخشیم. مردمانِ ما، حافظان راستین این امانت گرانبها هستند. آنان، با عرقِ جبین و عشقِ بیدریغ، این سرزمین را آباد کردهاند و روحِ ایرانی را در هر وجب از خاک ما دمیدهاند.»
ما، «تندیسهایِ مقاومت» هستیم. هر موجی که بر ساحلِ ما مینشیند، ترانهیِ ایستادگی را سر میدهد. ما، میراثِ جاویدانِ ایران هستیم که هرگز، هرگز، از جایِ خود برداشته نخواهیم شد.
«ترامپ» و نامِ نحسش، همچون زُبدهای ناپایدار در برابر عظمت ما، رنگ باخته. اما من، هرمز و خواهران و برادران جزیره ام، همیشه در قلبِ ایران خواهیم تپید و ماندگاریِ ما، چون خورشید تابانی است که بر تارک این سرزمین میدرخشد.
«ایرانِ قوی، از همین ضربانِ قلبِ من و از عشقِ بیانتهایِ مردمانش» ساخته شده است. و این روایت، «حماسهیِ ابدیِ ماست؛ روایتی که با زبانِ دریا، با شهدِ عشق، و با غیرتِ ایران، برایِ همیشه، ماندگارخواهد ماند.»
فعال رسانه ای*
نظر شما