به گزارش خبرنگار مهر، امرالله احمدجو نوشت: «حاجی انا شریک!» این ضرب المثل قدیمی و پُرکاربرد، از جملهٔ ارزشمندترین ره آوردها و تجربهٔ حاجی های از مکه برگشته را من بنده همان اولبار که از دوستی شنیدم چنانی به دلم نشست که علی رغم حافظهٔ غبار و زنگار گرفتهٔ سالمندی، هرگاه لازمم بوده، برقی یادم آمده و در اختیار زبانم قرارگرفته است واگو کنم.
یحتمل خودتان هم بارها شنیده و از ریشه و منشأش با خبرید. ولی برای عزیزانی که یا مطلقا نشنیده یا «کامل کمالش» را نشنیده اند، گمانم بازتعریفش خالی از لطف نباشد، از این قرار: گویا راهیان ایرانی خانهٔ خدا را قدیم ها رسم و عادت بر این بوده که هر گروهِ به هم پیوسته همسفرشان نهار و شام را جلو چادر یا بیرون از محل اسکان شان در فضای باز دیگ بزرگی را برای پختن آشِ شراکتی بار می گذاشتند و هریک سهم خود از نخود، سبزی ، رشته و بسته به نوع آش هرگونه مواد لازم را به تساوی در دیگ می ریختند، عادلانه و با وسواسِ حاجیانه، در آستانهٔ خانهٔ خداوند همیشه و همه جا حاضر و ناظر! (و حدی به دقت که یحتمل لابدا از پرداخت سهم هیزم شان هم غفلت نمی کردند!)
حالا به این هایش کار نداریم. مقصود که برخی بومیان خام طمع و گداطبع و طالب شکم چرانی مفت و مجانی، موجّه، به جا، بدون زحمتِ خواهش تمنا و التماس (و چه بسا دعای گدایانه حتی!) که طی سال ها تکرار و تجربهٔ همسان به چگونگی این آش شراکتی پی برده و چند و چونش را مجرب و «حرفه ای» شده بودند (حرفه ای البته به سیاق کروری از نقد فیلم نویسهای نوقلم اما کهن ادعا و «البته تر!» و به ویژه کرور کرور بازیگران به زعم خود و مامان ها و خاله جان ها و عمو عمه های محترشان فوق حرفه ای و بالاتر از این نَقل و نُقل ها هستند و نیزهم ودیگر که «البته ترتر!» و از قضا به گمان کرورها کرور ندید بدیدهای سروساده مقام «سلبریتی» را قابل و لایق اند!) حسابی آزموده آموخته، وارد و بلدکار شده که «چطورکی» از راه رسیده و نرسیده، تا آشپزها و دیگران سر برگردانند بپرسند «کی هستی عمو، کجا یا اخی؟» سه چهار دانه نخودِ پنهان کرده در مشت شان را پرت کنند بندازند در دیگ آش اشتراکی و همزمان درآیند بگویند: «حاجی انا شریک!»
حالا به بعد از آن و اینهایش کار نداریم. اصل مقصودم به فرصت طلبی است و فرصت طلبانِ نامی، نیمچه نامی، کمنام یا حتی گمنام و نوخاسته که وجه اشتراک شان صفت «سلبریتی» است به دمب و دمبالهٔ نام شریف شان و دیگر خصوصیات بارز و شخصیات مشعشع شان عموما عامی عوامی گری مفرط، در اندر رشته فعالیت شان بی سررشته، غالبا ذاتی مادرزاد بی استعدادو بس عیان آشکار بیهنر اما رخ و رو بزک کرده و زلف برآرسته و هول و حریص خودپیش انداخته و نیمه شب ها با شرف حضور در جمع و جمعیتهای شب زنده دارن صادق و ناب و خالص نیت پشتیبان دلاوران پیکارگر که نمایش و تجسم عینی همدلی همگانی را عهده دارند یا اگر روز، علی الخصوص شمع جمع امدادگران و آتش نشانان جانفدا، شیردل و حاضربه کار شدن و «فِزِرمایشات دُوزار نَیَرز درزاندن!» که چه؟! برخی شان به جبران مافات و مکافات عملِ جوگیر شدن شتابزده نابه هنگام و اظهار لحیه و گنده تر از دهان شان دُرّ سفتن و سُفتِ درِ ژاژخایی و یاوه سرایی را به سود دشمنان سابیدن و به غژغژِ گوش آزار انداختن در «اینستا» و «توئیت» و این چیزهاشان و صریحا یا همسان اشترسواری دولا دولا غیرمستقیم و دوپهلو به طمع پهلوان و میر میدان شدن همدلی همراستایی نشان دادن با ابلهانی که غرق در نادانی نبینایی و بی بُتِگی، نجات شان را به هرزه علف پلاسیده و سست ریشهٔ توله زاد پهلوی چنگ زده و همسخن با این نابغهٔ قرن از حیث مجسمهٔ حماقت بودن، دعوت و درخواست کننده شدن عموترامپ و خالو نتن یابوشان را برای حمله به سرزمین همزبانان شان و درنتیجه از هول حلیم در دیگ نجاست و یکبارگی سرافتادن و بندبندشان لرزیدن که ای وای عجب چه ناشیانه به کاهدان زده و کار دست خودشان داده اند و همسو و همپای این بازندگانِ درمانده واماندهٔ تدبیرجو، آن جمع دیگر که دور زدن بی استعدادی و بی هنری شان را از راه آسان «اسم درکردن و سری تو سرها در آوردن» همواره در کمین فرصت و کاسبان، دلالان و گدا دریوزهٔ شهرت، معروفیت و محبوبیت اند و هرآنچه را نقل روز باشد «فرصت غنیمت» قلمداد می کنند و خلاصه مختصر که همواره و یکسره :«کاکودهن شون وازه سی پُفباد هوایی، بدو بدو بیان هُرسون نپُرسون، جارجارجار، جیغ جیغ جیغ صداشون به گوش همه برسونن بگن چه؟» بگویند چه؟! ...( لابد طابق النعل «فِزِرمایش» ترامپ دربارهٔ سود و صاحبی مان در عبور و مرور کشتی ها از تنگهٔ هرمز بگویند): «حاجی انا شریک!»
نظر شما