عشق رادیو با هیچ فقدانی خاموش نمی‌شود

به گزارش خبرنگار مهر، معصومه نورزاد نویسنده، کارشناس و مدیر روابط عمومی رادیو نمایش در یادداشتی از روز رادیو در چهارم اردیبهشت نوشت و به این رسانه پرداخت.

‌در این یادداشت آمده است:

«ارگ بی پایان صدا همچنان آهنگ زندگی است

همه چیز از سال ۱۳۷۸ آغاز شد؛ از اتفاقی ساده که مسیر زندگی مرا به دنیای جادویی صدا پیوند زد. آن روزها، کلمات برای من تنها ابزار نبودند، بلکه بذرهایی بودند که در خاک رادیو می‌کاشتم. از نویسندگی آغاز کردم؛ جایی که با قلم خود، دنیایی از صداها را بر بستر کاغذ می‌نشاندیم.

در رادیو فرهنگ با نخستین نوشته ها در کنار وحید رستگاری تهیه کننده ‌و سردبیر برنامه فاخر «نیستان» و بعدها در کنار استاد عزیزم، زنده یاد حمید منوچهری و بانو نسرین ادهمی سردبیر نمایش های رادیویی قدم به دنیای جدیدی گذاشتم. در ادامه به لطف و همراهی نازنین بانوی هنرمند استاد زنده یاد ژاله علو، با صدای خود، نقش گوینده و بازیگر را تجربه کردم تا با هر کلمه، جانی تازه به کالبد داستان‌ها ببخشم. مسیر من، مسیری هم‌زمان و دوگانه بود؛ میان نوشتن اخبار و بازی کردن در میان صداها. روزهایی که خبرنگاری و هنر رادیویی را در کنار هم می‌پروردم مرا به نقطه‌ای رساند که امروز در اداره کل هنرهای نمایشی رادیو ایستاده‌ام.

با راه‌اندازی شبکه رادیویی نمایش، در کنار دوستان و همکاران عزیزم، اولین قدم‌ها را برای ساختن رویاهایی از جنس صدا برداشتیم؛ مسیری که امروز نیز با همان اشتیاق و در کنار یاران هنرمندم، با تمام وجود ادامه می‌دهم اما گاه در سکوت، جای خالی بسیار از چهره‌های بزرگ احساس می‌شود. یادگارانی که با صدای خود، روح رادیو را می‌دمیدند و حالا تنها پژواک خاطراتشان در گوش زمان باقی مانده است. جای آنها در میان ما و در میان این موج‌های شنیداری، بسیار خالی است.

و آن بنای باشکوه؛ «ارگ زیبای رادیو نمایش»، ساختمان قدیمی و اصیل ما که گویی نگهبان قصه‌های بی‌شمار است. ارگی که هر گوشه‌اش، روایتگر سال‌ها تلاش، خنده و اشک هنرمندان است؛ بنایی که تنها یک ساختمان نیست بلکه تپش قلب هنر نمایشی در میان شهر است.
‌
رادیو برای من، تنها یک حرفه نیست؛ رادیو عشقی است بی‌پایان؛ عشقی که با هیچ فقدانی خاموش نمی‌شود و با هر بار شنیدن، دوباره در وجودم جان می‌گیرد.

روز رادیو مبارک؛ روزی که با هر واژه و با هر موج، صدای انسان را به جهان می‌برد و دل‌ها را به هم نزدیک می‌کند.

آرزومندم که ارگ بی‌پایان صدا، همچنان آهنگ زندگی باشد و ما را به آینده‌ای روشن‌تر رهنمون سازد.»